این و دیگر وبلاگ های که من به روز می کردم دیگر هیچوقت به روز که هیچ به نیم روز هم نمی شود هیچ وقت !

می گذارم تا کلمات به قامت سکوت و نیمه شبها یا خودکار آبی و کاغذ های کاهی شوند یا سرمای دی ها و خلوت خیابان . می گذارم تا دقیقه ها یا ارتباط محو من و تنها من شوند یا اتفاق سرد ساعتهای بی حرفی. شاید باید زودتر اتفاق می افتاد اما همین حالا هم خوب است ماهی را هروقت از آب بگیری تازه است ، تازه

بیرون کنارملحفه های یخ زده ی بی خوابی ها یم ، شناسنامه ها یی افتاده است مکدر و منکسراز زندگی که سهم من بود.

من می روم ، اینروزها من دارم می روم ازهمه جا درست مثل من که اینقدرساعت سه و چهارصبح میدان سرد و گرم آزادی را دیده ام و به روی خودم هم نیاورده ام که چقدر نیمه شب که می شود آدمیزاد به خدا و خانه و یک نخ مانده به قوطی خالی و یه آوازمانده به غربت تو ، بله تو، نزدیک تر است.

یک یک و یک یک دوستان قدیم وقدیم تر هم که دارند می روند دور و دورتر ، نوشتن ، سرنوشت من نبود این را از اول هم گفته بودم.

شاعر بودن ِ آدم کی

کی ها

تمام می شود؟

فکر کنم

وقتش رسیده باشد

سخت نیست

تمام می شود و تمام

به همین سادگی

دلیل خاصی نداشت فقط دلم خواست اینطور بنویسم این گوشه اش را حالا دفتر تلفن هایم پر از شماره های خط خورده و آدمهای پاک شده است.

خودش به اندازه ی یک عمراست،یک جوانی هزار و هزار ساله این دوران داشتم به آدمهایی که دراین سالها آشنا شدم و آشنا نشدم فکرمی کردم حتی داشتم به آدمهایی که در این سالها با آنهازیر یک سقف تا صبح ها و تا نیمه شبها، رج به رج صبح شنبه و پنجشنبه خواندم و نخواندم فکر می کردم. داشتم به آدمیزاد فکرمی کردم که هیچ چیز، هیچ تنهایی اش را پر نمی کند فکر می کردم ، انگارکه هیچ پیراهنی اندازه ی تنهایی من نبود یا اینکه تنهایی من قدر هیچ پیراهنی نبود ، چه می دانم ، اصلن آدمیزاد چه می داند جزهیچ...

بگذارم تا تنهاییم خوب برسد و به بار بنشیند بگذار من هم لج کنم یکبار با درختها و پیاده روها و خودم و کاغذ و خودکارهایم ... ساده است نه ؟

از همه ی دوستان و دوستان به خاط اینهمه که نوشته های مرا خوانده نخوانده گذشتند و نگذشتند ، سپاسگزارم

در پناه آفتاب

علیرضا سعادت

شهریور هزار و سیصد و هشتاد و شش

باشد که باشد

داستان یک روز

دستمال کاغذی مچاله شده اش راکوبید به ته سطل زباله ی تازه خالی شده ی آشپزخانه ی خانه ی پدری و زد بیرون، نه ازخانه، ازآشپزخانه، بعد هم که دو انگشت اشاره اش را قلاب کرد  داخل جای کمربندی اش وشلوارِ لی آبی اش را سفت کشد بالا تا بالای ناف و راه افتاد ازپله ها که تازه یادش آمد مانتو و روسری که صبح انداخته بود روی بند رخت پشت بام، نیاورده پایین که رسید درخانه بسته بود و هرچه زور زد از پس زبانه ی سفت آن برنیامد و باز برگشت رفت تا دیگر صدای موبایل را نشنود که از صبح اول صبح همینطوریک ریز و بی معنی برف و برف بود که پشت به پشت شیروانی های یخ زده می نشست آن طرفتر در خانه ی روبرویی آدم بیکاری که اینروزها دیگر گیتار زدن را کنار گذاشته بود و تمرین سه تار می کرد داشت زیر لب آهنگ آرام اسپانیای عجیب غریبی را می خواند و تازه همین موقع بود که فکر کرد اگر ده دوازده سال جوان تر بود می توانست نقاش بزرگی شود درست مثل  فریدا به همان دیوانگی و با همان کوران رختخواب های تنهایی اینهمه شب و بی جوانی رفته و مسلول دیگر حتی خاطرات شنبه یکشنبه های تازه بیوه گی اش هم سراغش را نمی گرفت، این بود که مداد رنگی هایش را برداشت و رفت که روسری و مانتو قهوه ای اش را بپوشد شاید اینبار یکی عاشقش شد ، عاشق یکی شد.اما شهر دیگر هرچه می شد شهر نمی شد با اینهمه ماشینهای رنگ و وارنگ مسخره ی که جز بوق زدن به هیچ کاری نمی آمدند و راننده های سیزده تا سیصد ساله شان هم به هیچ چیز جز دو سه دقیقه رختخواب که بوی سرما می داد تن سرد و تنهایش رابه خود گرفت و فکر کرد راستی اونوقتها لحاف مخمل قرمزخوبی داشت که هروقت زمستان سرد تر از حد معمول می شد و انگشتهای یخ کرده اش انگار می خواست ترک بخورد و سرخ شده بود واین زمستانهای بی صاحب این شهر هم که تمامی نداشت ... تمامی نداشت ...

عکسهایی از عکسها یم

آتش است این بانگ نای و نیست باد

به دور دست سبزی که هیچ نیست تمام می شود لبخندم ...لبخندش

هی تو می دانی من چقدر سکوت تورا دوست داشتم ... نمی دانی ؟

شب اما زود شروع شد ...زود

درست درآستانه ی چهارده سالگی

اول پاییز

شباما دیر ادامه می یابد ... دیر

درست در آستانه همه سالگی

اواخر همه ی دقایق

اینهمه که من جا مانده ام را کاش تو هیچوقت به یاد نیاوری ... هیچوقت

چه مهمانهایی مغمومی بودند چه مسافران تلخی ... همسفران من

این را اما تو می دانی

همیشه اینجور وقتهای

می دانستی

این

تنهایی را

تو می دانی

.

.

.

A Bunch of Lonesome Heroes

A bunch of lonesome and very quarrelsome heroes
were smoking out along the open road
the night was very dark and thick between them
each man beneath his ordinary load
"I'd like to tell my story"
said one of them so young and bold
"I'd like to tell my story
before I turn into gold"

But no one really could hear him
the night so dark and thick and green
well I guess that these heroes must always live there
where you and I have only been
Put out your cigarette, my love
you've been alone too long
and some of us are very hungry now
to hear what it is you've done that was so wrong

I sing this for the crickets
I sing this for the army
I sing this for your children
and for all who do not need me
"I'd like to tell my story"
said one of them so bold
"Oh yes, I'd like to tell my story
'cause you know I feel I'm turning into gold"

در دوام ِ دیوانگی

نیمه شبی همینطور مدام ایستاده بودیم کناردرسالن پرازعروسی و خسته ی هرچه عکس وعروس ودوشنبه بعد   افشین این آهنگ را برای من پخش کرد که ، منو رها کن از این فکر تنهایی ....، به واقع به تکثیر هزار ساله ی این خیابانها آدمیزاد ، چه ساکت است ، چه رو به دیوانگی ...

عجله کن فرصت چندانی  نداری

من به خطوط دستهای تو فکر می کنم

من به همراهی یکریز چشمهایم و شهر فکر می کنم

عجله کن

چندان که

 صبح بر معبر زیرسیگارهای ویلان به گوشه و کنار خانه بگذرد

من رسیده ام

 به هیچ جای چشمانم

 در انکسار یکریز شهر

مواظب باش دیر نکنی

لااقل زیاد دیر نکنی

دیگر به گذشته ها فکر نمی کنم

دیگر حتی به حقارت همه این آدمهایی که می خواهند شیرین من باشی

همه ی اینها که از زخم دست و دسته ی تیشه و تیغه ی تبر خیابانها

چیزی نمی دانند

به اینها هم فکر نمی کنم دیگر

دیگر به تو هم فکر نمی کنم

عجله کن فرصت چندانی

تا اتفاق نشر نفسهایم در کوران شهر نمانده است

تا انکسار عمیق نگاه هایم بر ادامه ی آرام شهر

به نیمه شبهای بسیار

به دیوانه گی

دلمون چی عباس ؟ دلمون که گرفته چی ؟

چقدر عجیب است ، این روزها همه را شبیه تو می بینم همین امروز داشتم فکر می کردم اینهمه خسته و زمین گیر نمی شدم اگر عینک تازه ای می خریدم من، باورکن، اینروزها خوب می دانم همه ی آنچه نامش را عاشق بودن می شود گذاشت در تو بود و خلاص، چه عجیب شده همه چیز اینروها همه را حتی لبهایشان چشمهایشان حتی وقتی می خندند ، همه را شبیه تو می بینم ، دارم دیوانه می شوم نه ؟

م

ن قول می دهم

بر معبر مکدر یک صبح

افتاده سرد و سخت ِ سکوتی پر از سکوت

بر معبر شکسته ی یک لبخند

یک سرخ بی امید یک انتظار تلخ

تصویر وهم زده و تلخ یک زمین

یک سرزمین

اینجا

هر صبح

خانه ها

آرام و سربه راه

چشم انتظار مرگ

هر روز

کوچه ها 

غمگین و سربه زیر

خشکیده بر تن سرد درخت هاش

صد برگ انتظار ...

این  روزها و روزنه ها ی پر ازغروب

دیوارها بلند با رنگ حبس و بند

کم رنگ می شود...

یک روز عاقبت

یک صبح می رسد

آنروز صبح و صبح

همراه  رازناکی ِ آرام و ساکتش

تو

ابلیس تلخ پر ازدستهات

خون

اعدام می شوی

آرام و سربه راه

من قول می دهم

دردِ ابریشمی ست

زندگی

نرم و سخت

آزموده را آزمودن خطاست

بازی رای گیری اینبار با خرج نه چندان گزاف از کیسه ی نیمه پر نیمه خالی اصلاح طلبی دوباره شروع می شود و گذر و رهگذر همه ی نیمکت نشینی ها و در میدان دویدن های مجلس شواری نمی دانم چه ، جز که ناامیدی ازامید لبخند چه خواهد بود برای مردم ، که منم ، نمی دانم . دستمال به سر و آتش به کمر از این شهر به آن روستا پی جمع کردن رای و رای می گردند از همین امروز که تیرِ تابستان است و خدنگ صف های بلند بی تاکسی ِسرشب این میان یک نفر نیست که بگوید شاید هم باشد و باز نمی گوید که فرجام اینهمه جز که تخم مرغ به دوبرابر قیمت و هزاران جلد کتاب لغومجور شده است ؟ یک روز داستانهای آمریکای لاتین خواندن حلال است به دازی هفت هشت سال اما تکه تکه بر خون می نشیند مترجم در اتاق نشیمن و سکوت خانه اش، یک روز دیگر خواندن داستانهای آمریکای لاتین حرام است و به دیوارهای تلوزیون از خدابی خبران فریب خورده مخمل ازادی می بافند بر امید ِ ناامید مردم خسته ، که منم .

ماراتن یعنی یک نوع دویدن که برای تماشاچیانش سخت و سخت و برای ورزشکارانش تلخ اما پر امید است  نه ، باور کنید من اصلن دونده نیستم ،که مردم ام ، تماشاچیم با فریاد و هیاهو ، دوندگان به امید جام زرین اند و من به سکوت خط پایان، بازی بازی که از آن من نیست ، یادش بخیر احمد شاملو ، زیستن به دردی که از آن من نیست

زود شروع شده است می دانم ، داستان پر گلو درد انتخابات ، اما آزموده را آزمودن خطاست ، کاش می دانستم من که مردم ام .

همه ی پرچم من

بسیار می گوید خود

خود بسیار می گوید

تو

چشمهایت

درگیری ایلات کوچ نشین

و

دامنه های مداوم سکوت 

                                  است

نگاه تازه ای باش

بر آرام دشتهای ایستاده

به بدرقه ی ایل