من و درناها و پنجشنبه هایم

Lady Midnight

I came by myself to a very crowded place;
I was looking for someone who had lines in her face.
I found her there but she was past all concern;
I asked her to hold me, I said, "Lady, unfold me,"
but she scorned me and she told me
I was dead and I could never return.

Well, I argued all night like so many have before,
saying, "Whatever you give me, I seem to need so much more."
Then she pointed at me where I kneeled on her floor,
she said, "Don't try to use me or slyly refuse me,
just win me or lose me,
it is this that the darkness is for."

I cried, "Oh, Lady Midnight, I fear that you grow old,
the stars eat your body and the wind makes you cold."
"If we cry now," she said, "it will just be ignored."
So I walked through the morning, sweet early morning,
I could hear my lady calling,
"You've won me, you've won me, my lord,
you've won me, you've won me, my lord,
yes, you've won me, you've won me, my lord,
ah, you've won me, you've won me, my lord,
ah, you've won me, you've won me, my lord."

دیگه ندارم طاقت موندن ...

می خواستم سفرنامه آرامگاه  جناب شیخ را بنویسم ، نشد ، باشد وقتی که بشود

سفرنامه ی دیگری را نوشتم و ننوشتم :

                                 سفرنامه

گاهی هم پیش می آید که ندانی کجا مانده ای جا مانده ای و هر چه سرگردان و نیمه شب از خیابان هایی که هیچ ، بگذری باز نتوانی چین ِ نشسته بر پیشانی و سکوت خیمه زده بر دلت را لااقل بشکنی که کسی ، چیزی ، مثل این جا مدادی بدخُلق و این سردردی که شده وبال جانت را ببینی و بعد هم به قول فروغ فرخزاد فریاد بزنی " آه من بسیار خوشبختم " شاید هم عصر دیروزی بشود یک وقتی بی نفس و ساکت مثل آن دو روسپی کنار خیابان شهرکرد که باد سردی انگار نه انگار هنوز از شهریور دانگی مانده در آن می وزید ، حتی با خودت هم حرف نزنی ... بعد سیگار می شود دستانت و هی دود می کشد از مغز استخوان بی درمانت و می رود تا سیاه تونل تا سیاه عصر تا شیب تند جاده و ماه آنسوی کوه سیاه و یا درد انگشت پای قطع شده ی پدر نیما که حالا مانده است درد می کند درد سالهای بسیاری که با او بوده و آنقدر درد دارد که حتی حالا بعد از اینکه  همه  ی پایش را هم قطع کرده اند باز انگشت نداشته اش درد می کند مثل تو و اعصاب در هم و بر هم سرت که تیر می کشد  چند سال گذشته است آقا ؟ از آنروز که چهارلیتری بنزین به دست ایستاده بودی کنار آتش و دستانت خیس بنزین و چشمانت نمیدانم خیس چه ، به رفتنش خیره مانده بودی ، گُر گرفته ای؟ بعد هم که پایش را گذاشت روی پدال گاز و فرو رفت در جاده و خط ممتد وسطش و یک شب دیگر از همین شبها  که بار اولت نیست بار اولت نیست که اینطور  مثل دیوانه ها شعر می خوانی و نیما می گوید که انگار یکهو دلش خواسته باد خوبی به او بخورد ، چه فرق می کند ترمز ا بی اس روی ماشین تان باشد یا نه فقط این مهم است که یادت رفته بگویی به او که لعنت به تو که باغ نزدیک پل زمان خان را  برای دادن ِ اصلا طلب ِ کدام طلبکار ک.. .نشسته ای فروخته ای و به او بگویی حالا بعد از اینهمه که گذشته و نگذشته آمده و نیامده اینهمه کیلومتر کیلومتر و راه راه از تهران راه افتاده اید و آمده اید و بگویی که حالا من دود خاکستری استخوانهایم را و چشمان شیرین را و تو سکوت بعد از ظهر ها و لبخند او را که رفته است و پدرت مهربانی دور دست دستان بزرگش و موهای یکوری سیاهش و کت و شلوار سرمه ای راه راهش را ، کجا ؟ کجا با نسیم خنک ِ کدام رودخانه که بر زمین باغ و موهای من و دستان تو و دل پدرت می وزید ، ببریم ؟ هی نیمه شب می شوید و بیابان و چایی ، هی نیمه شب می مانید و جاده و ماه ، و تو چیزی دور ، کمی دور تر در گلویت درد می شود و تکیه می دهی به ماشین و به ادامه نیمه شبِ درختان کشیده در خیابان نگاه می کنی و اصلا  هیچ نمی گویی.

چه داشتی می نوشتی که کار به اینجا کشید ؟ برو اول نوشته دوباره بخوان و بیا و یک سیگار روشن کن و نوشته ات را  بگذار در صفحه ی سفید وبلاگت و بعد هم برو بخواب برو بخواب نمی خواهد سفرنامه ی شهرکرد بنویسی ازاستاد  مسلم و جاودی خوشنویسی اش و بزرگواری چشمانش هم نمی خواهد حرفی بزنی از زنبور های زرد کوچکی که زبانت را نیش زدند هم هیچ نگواز سنگ بین الحرمین که استاد  می تراشید حرفی نزدن حتی  انارهایی که از باغ چیدی و درختان سنجد هم نگو فقط آرام باش ، حتی نمی خواهد بگویی به آنها  که من آنقدر که شما فکر می کنید  نیستم رهایم کنید ، هیچ نگو ، برو

باشد که باشد   

ده سال پیش وقتی من در کنکور رشته ی معماری قبول نشدم  نیما  برای من یه کتاب آورد همون روز که انگار کمر من شکسته بود برام یه کتاب آورده بود که اولش چیزی رو نوشته بود که الان توی وبلاگش نوشته اونوروز هم یه روز شهریور بود حالا اما نمی دونم چی داره می شه اما می دونم که :

زنده آنانند که ...

باشد که باشد 

 چیز خاصی نیست

همه ی خیابان خط ممتدی می شود و تند می گذرد از جلوی چشمم ، بیرون چیز غریبی گلوله و سخت گلوله و آهن انگار می نشیند در گلویم و دستهایم بوی درخت گردو می گیرد . از دور صدای آواز مردی در آفتاب سرخ یک روز مرداد به گوش می رسد و آواری از خون انگار از درختان چنار فرو می بارد ، تو بوی همیشه گی ات را می دهی و من فکر می کنم به لباسهای قهوه ایت وقتی دوباره نفس نفس نفس زنان ازکوچه بالا می آیم باز هم یک لیوان آب نمی شوی و آتش می آید چون سوت قطاری در سرم از چشم تا درد از چشم تا دوردست اعصاب گُر گرفته ام ، فرار می کنم از همه ی آنچه می دانم و نمی دانم و آفتاب انگار نه انگارکه من چقدر خسته ام می تابد ، باز گشته ام با دلهره ها و خستگی هایم درست مثل آن وقتها شده ام به همان دیوانگی و ذهن آشفته ام انگار نه انگار که پنجشنبه است ، نمی دانم اصلا دنبال چه می گردد باید باور کنم که چند روز دیگر از حریم سی سالگی از ممنوع شعر گفتن از اتفاق به احتمال زیاد  دیوانگی رد می شوم و بعد باید مچاله و صبور مچاله و آرام همینطور که امروز دیدی بنشینم کنار اتاق کارم تا شیخ ، شیخ ، شیخ حسن خرقانی بیاید گلویم را بگیرد و با من از درختان و آفتاب و خلاصه در خورشید شدن حرفهای بزند و نزند و ببرد و نبرد ، تا نفس نفس دود شود در هوای شرجی شهرم ، خانه ام ، اتاقم همین اتقاقی که اینهمه در آن غریبه همین خانه که تا به این حد در آن گیج همین شهری که تا به این اندازه درآن غریب ، غریبه مانده ام ، بمانم .

صدای آوازیست بی شک دور و دور تر که می خواند با من ، هوای آوازی به سر مثل او که امروز ظهر معلوم نیست کجا رفته بود تا زود برگردد و من دراز به دراز روی مبل جلوی باد کولر هی نگاه کردم به در که بیاید و نیامد ، دروغ گفته بود گفته بود زود برمی گردد اما زود بر نگشت و نمی دانست من امروز چقدر خسته ام و چقدر دلم می خواهد تا برایش هیچ حرفی نزنم و هیچ کدام از حرفهایش را نشنوم فقط باشد...